Herbelevingen
Het was nacht en ik schrok wakker door beelden en pijn in mijn lichaam, geen beelden als een droom, maar een vreemde bewustzijnstoestand waarbij ik me helder aanwezig voel maar alles te groots voelt, alsof ik overal besta en er veel informatie door elkaar gaat. Alsof alles draait, en wat ik voel is niet te beschrijven, hevige angst, verdriet, pijn, chaos, en overspoeling, en alles is door elkaar…
Ik besef me ineens dat ik in bed lig, maar voel me niet veilig of oke. Ik maak mijn lief wakker. ‘Wil je me vasthouden?’ vraag ik en ik bast in snikken uit. ‘Gaat het wel?’ vraagt hij. ‘Weet je waar je bent?’ ‘Je bent hier veilig in de slaapkamer.’ Het lukt me niet zo goed hier en nu terug te komen en stap uit bed, om thee te maken. Eenmaal beneden met het licht aan kom ik weer een beetje tot rust, en ik herken het gevoel van vroeger.
“(Trauma) herbelevingen zijn levendige, onvrijwillige herinneringen aan een schokkende gebeurtenis, waarbij het voelt alsof de traumatische ervaring in het hier-en-nu opnieuw plaatsvindt.”
Het was al een tijd geleden dat ik herbelevingen kreeg, een combinatie van factoren had het getriggerd, te weinig slaap, en verschillende gebeurtenissen die raakte aan oude pijn, en overprikkeling. En al heb ik de nodige kennis van trauma, of tools om te heroriënteren, kan het me frustreren dat het zo heftig terug kan komen, en kostte het werkelijk moeite terug in het hier en nu te komen. Want ik heb helemaal niets aan de kennis vanuit het hoofd, als gevoelens van overspoeling als een golf langs komen. Het vraagt andere vaardigheden, zoals kunnen ‘zijn’ met mijn gevoel, (reguleren) of vragen om vastgehouden te worden, of heroriënteren in de tijd en ruimte.
Zeker als het gaat over vroegkinderlijk trauma (preverbaal) ervaren mensen eerder gevoelens, of sensaties in het lichaam, of hebben metaforische beelden of gedachten, dan echt een cognitief verhaal. Het kan dan fijn zijn, om expressie te geven aan gevoel zonder taal, bijvoorbeeld door een collega te maken, of tekenen of verven. Zelf heb ik een art journal, waar ik regelmatig even in teken, voornamelijk als ik weer eens niet lekker in mijn vel zit.
Misschien heb je zelf ook wel eens herbelevingen aan traumatische gebeurtenissen. Neem jij dan de tijd om uit te huilen? Durf je dan te vragen om hulp aan de mensen om je heen? of te vragen of iemand je vasthoudt? Hoe zorg jij voor jezelf?
Een van de kenmerken van trauma is dat mensen er lang alleen mee blijven rond lopen. Het is te pijnlijk te delen met anderen, willen anderen er niet mee belasten. Lang heb ik dat ook gedacht, gezwegen en voor mezelf gehouden, alleen mijn tranen gedragen. Maar het bleek zo fijn om te delen, en het opende iets in mij.
Voor allen die alleen huilen
Voor jou, voor mij
Ik zie je
Alleen in de stilte
Eenzaam in de nacht
Ik zie je
De tranen over je wangen
Het snikken van je hart
Ik zie je
Ik wilde je troosten
Vasthouden
Maar wist niets van je verdriet
Omdat je niet deelde…
Voor allen die alleen huilen
Ik zie je